Astronomia :: Astronautyka :: Technika kosmiczna :: Obserwacje :: Astrofotografia RSS

Astrofotografia

Najjaśniejsza galaktyka znana we Wszechświecie

W odległości 12,4 mld lat świetlnych od Ziemi, w odległej galaktyce znajduje się “wygłodniała” czarna dziura, pożerająca galaktyczne odłamki. W trakcie
pochłaniania produkuje niesamowite ilości energii. “To jest jak garnek wrzącej wody ogrzewanej przez reaktor jądrowy w centrum”- powiedział Tanio Diaz-Santos z Universidad
Diego Portales w Santiago w Chile. Galaktykę tą nazwano W2246-0526 i jest najjaśniejszą znaną galaktyką. Pęd i energia cząstek światła zdeponowanych
w gazie są tak wielkie, że wyciskają gaz we wszystkich kierunkach.
Ta supermasywna czarna dziura wciąż rośnie. Przyciąga otaczające cząsteczki gazu i inne substancje. Materiał tworzy strukturę zwaną dyskiem akrecyjnym.
Tarcie z tego dysku powoduje tak intensywnie jasne światło, co blask galaktyki – jak połączenie ponad 300 bilionów Słońc.
Ta galaktyka jest przykładem rzadkiej klasy obiektów zwanych Hot lub Hot Dog’s, które są potężnymi galaktykami z czarnymi dziurami w centrach. Tylko 1 na każde
3000 galaktyk obserwowanych przez WISE należy do tej kategorii.

brightgalaxyv5bW odległości 12,4 mld lat świetlnych od Ziemi, w odległej galaktyce znajduje się “wygłodniała” czarna dziura, pożerająca galaktyczne odłamki. W trakcie pochłaniania produkuje niesamowite ilości energii. “To jest jak garnek wrzącej wody ogrzewanej przez reaktor jądrowy w centrum”- powiedział Tanio Diaz-Santos z Universidad Diego Portales w Santiago w Chile. Galaktykę tą nazwano W2246-0526 i jest najjaśniejszą znaną galaktyką. Pęd i energia cząstek światła zdeponowanych w gazie są tak wielkie, że wyciskają gaz we wszystkich kierunkach. (czytaj dalej…)


Gromada Terzan w ujęciu Hubble’a

Kamera Wide Field Planetary 2 na pokładzie teleskopu Hubble’a wykonała zdjęcie gromady Terzan 1, leżacej około 20000 lat świetlnych od naszej planety
w gwiazdozbiorze Skorpiona. Jest to jedna z około 150 gromad kulistych należacych do naszej galaktyki, Drogi Mlecznej.
Typowe gromady kolekcjonują około stu tysięcy gwiazd. Powszechnie uważa się, że każda galaktyka ma populację gromad kulistych. Nasza Droga Mleczna
ma ich kilkaset, a gigantyczne galaktyki eliptyczne mogą ich miec nawet kilka tysięcy. Gromady kuliste zawierają jedne z najstarszych gwiazd – widoczne
na zdjęciu (są to jasnoniebieskie punkty). Zostały one utworzone podczas wczesnych etapów powstawania galaktyk. Ich studiowanie może nam pomóc zrozumieć
w jaki sposób powstają galaktyki.
Terzan 1, podobnie jaka wiele innych gromad kulistych, jest źródłem promieni rentgenowskich, pochodzących z binarnych systemów gwiezdnych.

A home for old starsKamera Wide Field Planetary 2 na pokładzie teleskopu Hubble’a wykonała zdjęcie gromady Terzan 1, leżącej około 20000 lat świetlnych od naszej planety w gwiazdozbiorze Skorpiona. Jest to jedna z około 150 gromad kulistych należacych do naszej galaktyki, Drogi Mlecznej.
Typowe gromady kolekcjonują około stu tysięcy gwiazd. Powszechnie uważa się, że każda galaktyka ma populację gromad kulistych. Nasza Droga Mleczna ma ich kilkaset, a gigantyczne galaktyki eliptyczne mogą ich miec nawet kilka tysięcy. Gromady kuliste zawierają jedne z najstarszych gwiazd – widoczne na zdjęciu (są to jasnoniebieskie punkty). Zostały one utworzone podczas wczesnych etapów powstawania galaktyk. Ich studiowanie może nam pomóc zrozumieć w jaki sposób powstają galaktyki. (czytaj dalej…)


Sonda New Horizons przesyła jeden z najlepszych obrazów Plutona

Sonda New Horizons, której głównym zadaniem jest badanie i obserwacja Plutona, przesłała bardzo wyraźne zdjecie jej powierzchni.
Co tydzień, sonda wielkości fortepianu przesyła dane do obserwatorium NASA. Zdjęcie, o którym mowa, to część sekwencji podjętej podczas
największego zbliżenia sondy do Plutona, o rozdzielczości ok. 250-280 stóp (77-85) metrów na piksel. W tym ujęciu zostały uchwycone kratery oraz
górskie i lodowcowe tereny.
John Grunsfeld, były astronauta i współpracownik Science Mission Directorate NASA mówi: “Te zbliżenai widoczne na zdjęciu pokazują różnorodność
terenu na powierzchni Plutona. Sonda New Horizons zachwyciła nas podczas pierwszego, tak bliskiego przelotu obok Plutona w lipcu.”
Najnowsze obrazy tworzą pas 80 km szerokości. Zdjęcia z poszarpanym horyzontem przedstawiają północno – zachodni obszar Plutona o nieformalnej nazwie
Sputnik Planum, przez góry al-Idrisi i ich lodowe równiny.

nh-mountainousshorline_0Sonda New Horizons, której głównym zadaniem jest badanie i obserwacja Plutona, przesłała bardzo wyraźne zdjęcie jej powierzchni. Co tydzień, sonda wielkości fortepianu przesyła dane do obserwatorium NASA. Zdjęcie, o którym mowa, to część sekwencji podjętej podczas największego zbliżenia sondy do Plutona, o rozdzielczości ok. 250-280 stóp (77-85) metrów na piksel. W tym ujęciu zostały uchwycone kratery oraz górskie i lodowcowe tereny.

John Grunsfeld, były astronauta i współpracownik Science Mission Directorate NASA mówi: “Te zbliżenai widoczne na zdjęciu pokazują różnorodność terenu na powierzchni Plutona. Sonda New Horizons zachwyciła nas podczas pierwszego, tak bliskiego przelotu obok Plutona w lipcu.” (czytaj dalej…)


Argentyńscy astronomowie odkryli gwiezdnego olbrzyma

Astronomowie z obserwatorium Córdoba odkryli olbrzymią, bogatą w lit gwiazdę. Nadano jej nazwę KIC 9821622. Dzięki danym uzyskanym ze spektografu
GRACES z teleskopu Gemini na Hawajach, naukowcy określili obfitość chemiczną 23 pierwiastków tej gwiazdy. Została określona również jej masa, promień i wiek.
KIC 9821622 sięga ok. 1,64 masy Słońca. Jest odległa od Ziemi o około 5300 lat świetlnych. Naukowcy podkreślają, że gwiazdy bogate w lit są rzadkością
(zaledwie 1-2% obserwowalnych olbrzymich gwiazd zawiera tyle litu co nowo odkryta gwiazda. KIC 9821622 składa się także z dużej ilości węgla, azotu i tlenu.
Dlaczego gwiazdy z zawartością litu rzadko występują? Dzieje się tak, ponieważ tracą swój lit zaraz po powstaniu, podczas procesu syntezy jądrowej.
Skąd więc tak duża zawartość w KIC 9821622? Naukowcy twierdzą, że zjawisko to jest powodowane przez akrecję planet lub brązowych karłów. Takie
“pochłanianie” planet przez gwiazdę może być powodować gwałtowny dopływ świeżego litu. Jednak póki co, nie potwierdzono faktu, że gwiazdę okrążała
planeta oraz nie ma wskazówekpozwalających sądzić, że gwiazda należy do układu podwójnego.
KIC 9821622 to ciekawy obiekt, jak mówią astronomowie, i z pewnością jest wart dalszej obserwacji, by odkryć prawdziwe mechanizmy odpowiedzialne za
anormalne obfitości.

jofre-copyAstronomowie z obserwatorium Córdoba odkryli olbrzymią, bogatą w lit gwiazdę. Nadano jej nazwę KIC 9821622. Dzięki danym uzyskanym ze spektografu GRACES z teleskopu Gemini na Hawajach, naukowcy określili obfitość chemiczną 23 pierwiastków tej gwiazdy. Została określona również jej masa, promień i wiek.

KIC 9821622 sięga ok. 1,64 masy Słońca. Jest odległa od Ziemi o około 5300 lat świetlnych. Naukowcy podkreślają, że gwiazdy bogate w lit są rzadkością (zaledwie 1-2% obserwowalnych olbrzymich gwiazd zawiera tyle litu co nowo odkryta gwiazda. KIC 9821622 składa się także z dużej ilości węgla, azotu i tlenu. (czytaj dalej…)


Teleskop Hubble’a niedługo obchodzi 25-lecie

Z okazji 25 lecia teleskopu Hubble’a NASA prezentuje galerię najbardziej spektakularnych zdjęć wykonanych za pomocą teleskopu.
Są one dowodem na obecność niesamowitych zjawisk odbywających się we Wszechświecie i jednoczesnie
zachętą do dalszego odkrywania i poszukiwania. Można je oglądać na stronie www.hubble25th.org. My prezentujemy kilka wybranych.
Historia Teleskopu Hubble’a:
Teleskop ten został wysłany w kosmos dokładnie 24 kwietnia 1990 roku, stając się jednym z najważniejszych przyrządów w historii astronomii. Powstał
za pośrednictwem NASA i ESA. Wraz z takimi teleskopami jak: Chandra, teleskop Comptona i Spitzera jest częścią programu Great Observatories. Wiele
obserwacji teleskopu Hubble’a okazało się przełomowych, pomagając astronautom w zrozumieniu wielu problemów astrofizyki. Jest jedynym serwisowanym
w kosmosie teleskopem. Dzięki niemu ludzkość odkryła niesamowity świat w przestrzeni kosmicznej oraz mogła zaobserwować wiele niesamowitych
i spektakularnych zjawisk.
Dzięki zdjeciom przesłanym przez Teleskop Hubble’a napisano ponad 10 000 prac naukowych. Dowiedzieliśmy się m.in. o istnieniu dysków protoplanetarnych w
Wielkiej Mgławicy w Orionie, będące dowodem na istnienie planet pozasłonecznych, o istnieniu atmosfery na planecie  HD 209458 b nienależącej
do Układu Słonecznego, udało się poznać także skład chemiczny tej planety. Hubble’owi zawdzięczamy również tysiące fotografii niewielkich obszarów nieba,
które pokazują najdalsze miejsca we Wszechświecie. Możemy zobaczyć galaktyki oddalone od naszej Drogi Mlecznej o miliardy lat świetlnych.
Poniżej przedstawiamy kilka wybranych fotografii z Teleskopu Hubble’a:

banner-7f493133572b9b7d330dc3b6d76f41344cd7d84f9698eb72ad769e4986502e3eZ okazji 25 lecia wysłania teleskopu Hubble’a w kosmos, NASA prezentuje galerię najbardziej spektakularnych zdjęć wykonanych za jego pomocą. Są one dowodem na obecność niesamowitych zjawisk odbywających się we Wszechświecie i jednocześnie zachętą do dalszego odkrywania i poszukiwania. Można je oglądać na stronie www.hubble25th.org. My prezentujemy kilka wybranych. (czytaj dalej…)


Zaskakująca struktura powierzchni Plutona

Z miesiąca na miesiąc sonda Cassini dostarcza nam nowe informacje na temat Plutona. Tym razem dzięki zdjeciom przesłanym za pośrednictwem sondy
możemy zobaczyć zagadkowe wzory na równinach oraz niesamowite skupiska małych boksów i rynien.
Naukowcy wierzą, że ten obszar, potocznie zwany jako Sputnik Planum, składa się z lotnych lodów, jak stały azot. Wyżłobienia widoczne na zdjęciu,
mające szerokość i głębokość kilkuset metrów, zostały uformowane przez sublimację lub odparowanie tych lodów. Widoczne kratery mogą świadczyć
o niedawnym ukształtowaniu tej powierzchni.
“Wszystkie doły i wyżłobienia oraz sposób ich rozmieszczenia dostarczają nam informacji na temat przepływu lodu i wymianie substancji lotnych, między
powierzchnią a atmosferą. Zespół naukowców ciężko pracuje by zrozumieć, jakie procesy fizyczne zachodzą na powierzchni Plutona.” – powiedział
Hal Weaver, naukowiec projektu Nowe Horyzonty w Laboratorium Fizyki Stosowanej Laurel w Meryland.

123Z miesiąca na miesiąc sonda Cassini dostarcza nam nowe informacje na temat Plutona. Tym razem dzięki zdjęciom przesłanym za pośrednictwem sondy możemy zobaczyć zagadkowe wzory na równinach oraz niesamowite skupiska małych boksów i rynien.
Naukowcy wierzą, że ten obszar, potocznie zwany jako Sputnik Planum, składa się z lotnych lodów, jak stały azot. Wyżłobienia widoczne na zdjęciu, mające szerokość i głębokość kilkuset metrów, zostały uformowane przez sublimację lub odparowanie tych lodów. Widoczne kratery mogą świadczyć o niedawnym ukształtowaniu tej powierzchni. (czytaj dalej…)


Kanały Mangala Valles na Marsie

Sonda Mars Express (ESA) sfotografowała wyżynę Tharsis, na której kiedyś istniały wulkany włącznie z największym wulkanem Układu Słonecznego
- Olympus Mons. Na zdjęciu widoczna jest część kanałów Mangala Valles, powstałych prawdopodobnie po ogromnej powodzi, spowodowanej stopnieniem lodu
przez ciepło aktywności wulkanicznej.
Tego typu kanały tworzą się poprzez ogromne ilości spływającej wody. Źródło wody może mieć związek z powstaniem Mangala Foddae, systemu uskoków
rozciągających się na kilkaset kilometrów na południe od regionu Tharsis. Właśnie tam gorąca, stopiona skała mogła dotrzeć do powierzchni podczas
wzmożonej aktywności wulkanicznej. Obszar Mangala Valles ma około 3,5 miliarda lat, jednak istnieją przypuszczenia, że nawet kilka milionów lat temu
mogło dojść do kilku erupcji wulkanu, co spowodowało zalanie wyżyny i powstanie kanałów.

05271Sonda Mars Express od ESA sfotografowała wyżynę Tharsis, na której kiedyś istniały wulkany włącznie z największym wulkanem Układu Słonecznego – Olympus Mons. Na zdjęciu widoczna jest część kanałów Mangala Valles, powstałych prawdopodobnie po ogromnej powodzi, spowodowanej stopnieniem lodu przez ciepło aktywności wulkanicznej.

Tego typu kanały tworzą się poprzez ogromne ilości spływającej wody. Źródło wody może mieć związek z powstaniem Mangala Foddae, systemu uskoków rozciągających się na kilkaset kilometrów na południe od regionu Tharsis. Właśnie tam gorąca, stopiona skała mogła dotrzeć do powierzchni podczas wzmożonej aktywności wulkanicznej. (czytaj dalej…)


Pozostałości supernowej Veil Nebula

Teleskop Hubble’a ukazał niesamowite zjawisko – pozostałość masywnej gwiazdy, która eksplodowała około 8000 lat temu. Zjawisko to jest widoczne w postaci bogactwa kolorowych wstęg.
Mgławicę tą nazwano Veil Nebula (Mgławica Welon). Jest jedną z najbardziej znanych pozostałości po supernowych o delikatnych strukturach. Cała mgławica jest oddalona od Ziemi o około
110 lat świetlnych.
Zdjęcie z teleskopu Hubble’a jest mozaiką sześciu zdjęć, obejmujących tylko niewielki ułamek mgławicy Welon. Cieniutkie włókna światła są miejscem zatrzymania gazu, który kiedyś był
częścią gwiazdy – 20 razy masywniejszej od Słońca. Mgławica znajduje się wzdłuż krawędzi dużej bańki gazu o niskiej gęstości, która została wysadzona w przestrzeń przez umierającą gwiazdę.

veil nebula1Teleskop Hubble’a ukazał niesamowite zjawisko – pozostałość masywnej gwiazdy, która eksplodowała około 8000 lat temu. Zjawisko to jest widoczne w postaci bogactwa kolorowych wstęg. Mgławicę tą nazwano Veil Nebula (Mgławica Welon). Jest jedną z najbardziej znanych pozostałości po supernowych o delikatnych strukturach. Cała mgławica jest oddalona od Ziemi o około 110 lat świetlnych. (czytaj dalej…)


Niezwykłe zdjęcie mgławicy Messier 17

Spektakularne zdjęcie mgławicy Messier 17 zostało opublikowane przez Europejskie Obserwatorium Południowe. Na zdjęciu mgławica przypomina kosmiczny kwiat. Obiekt ten znajduje się
w odległości 5 tys. lat świetlnych od Ziemi.
Messier 17  jest obszarem gwiazdotwórczym. Na zdjęciu przypomina różę – jego różowo-czerwone zabarwienie wskazują na świecenie gazu wodorowego. Powstałe w mgławicy gwiazdy intensywnie
emitują światło ultrafioletowe, rozgrzewając w ten sposób otaczający je gaz, który w rezultacie sam zaczyna jasno świecić. W centrum mgławicy pojawia się białe światło wskazujące na
zmieszanie światła od najgorętszego gazu ze światłem gwiazd odbitym od pył
Messsier 17 sięga około 30 tys. mas Słońca, obejmując także gromadę gwiazd liczącą 35 obiektów, zwana NGC 6618. Zdjęcie “róży” jest jednym z najdokładniejszych wykonanych do tej pory przez 2,2 metrowy teleskop
MPG/ESO w Obserwatorium La Silla w Chile. Zostało wykonane w ramach projektu ESO Cosmic Gems.

messier17Spektakularne zdjęcie mgławicy Messier 17 zostało opublikowane przez Europejskie Obserwatorium Południowe. Na zdjęciu mgławica przypomina kosmiczny kwiat. Obiekt ten znajduje się w odległości 5 tys. lat świetlnych od Ziemi.  Messier 17  jest obszarem gwiazdotwórczym. Na zdjęciu przypomina różę – jego różowo-czerwone zabarwienie wskazują na świecenie gazu wodorowego. Powstałe w mgławicy gwiazdy intensywnie emitują światło ultrafioletowe, rozgrzewając w ten sposób otaczający je gaz, który w rezultacie sam zaczyna jasno świecić. W centrum mgławicy pojawia się białe światło wskazujące na mieszanie światła od najgorętszego gazu ze światłem gwiazd odbitym od pyłu.

Mgławica Messsier 17 sięga około 30 tys. mas Słońca, obejmując także gromadę gwiazd liczącą 35 obiektów, zwana NGC 6618. Zdjęcie “róży” jest jednym z najdokładniejszych zdjęć wykonanych do tej pory przez 2,2 metrowy teleskop MPG/ESO w Obserwatorium La Silla w Chile. Zostało wykonane w ramach projektu ESO Cosmic Gems.

źródło: nasa.gov


Teleskop Hubble’a dostrzega różowe wybuchy

Teleskop Hubble’a uchwycił ostatnio bardzo ciekawe zjawisko – wybuchy kosmicznego pyłu, świecące jasnym różowym i czerownym światłem. Jest to obraz galaktyki spiralnej zwanej NGC 428, leżącej około 48 mln
lat świtlnych od naszej planety.
Galaktyka NGC 428 jest strukturą dość zniekształconą, co może być wynikiem zderzenia dwóch galaktyk. Podczas zderzenia obłoki gazu mogą się łączyć, tworząć intensywne wstrząsy
i ciepłe “kieszenie” gazu, często wywołując nowe fale powstawania gwiazd.
NGC 428 została odkryta w grudniu 1786 roku przez Williama Herschela. Jest magellaniczną galaktyką spiralną z poprzeczką (SBm), znajdująca się w gwiazdozbiorze Wieloryba. Teleskop
Hubble’a odkrył w niej supernową (kosmiczna eksplozja) – SN 2013ct, jednak jest niewidoczna na zdjęciu.

A mess of starsTeleskop Hubble’a uchwycił ostatnio bardzo ciekawe zjawisko – wybuchy kosmicznego pyłu, świecące jasnym różowym i czerwonym światłem. Jest to obraz galaktyki spiralnej zwanej NGC 428, leżącej około 48 mln lat świetlnych od naszej planety.
Galaktyka NGC 428 jest strukturą dość zniekształconą, co może być wynikiem zderzenia dwóch galaktyk. Podczas zderzenia obłoki gazu mogą się łączyć, tworząc intensywne wstrząsy i ciepłe “kieszenie” gazu, często wywołując nowe fale powstawania gwiazd.
NGC 428 została odkryta w grudniu 1786 roku przez Williama Herschela. Jest magellaniczną galaktyką spiralną z poprzeczką (SBm), znajdująca się w gwiazdozbiorze Wieloryba. Teleskop Hubble’a odkrył w niej supernową (kosmiczna eksplozja) – SN 2013ct, jednak jest niewidoczna na zdjęciu. (czytaj dalej…)


:: optihaus :: perfekcyjne projekty domów :: optihouse :: perfekcyjny projekt domu :: ogrzewanie stropowe .